دریافتم، زندگی معجزه حیات است.زندگی با کلمههای من ساخته میشود و هر کلمهای رد پای معجزه است.پس میتوانم زیبایی را با کلماتم بیافرینم.هرگاه کسی خشم داشت بدانم به نوازش و کلام مهرآمیزی نیازمند است.هرگاه کسی نومید بود به کلماتی که سپاس او را ابراز کنند محتاج است.هرگاه کسی حسد میورزید نیاز دارد دیده شود.اگر کسی شاکی و گله مند بود نیاز دارد شنیده شود.اگر کسی تلخ بود نیاز دارد مهربانی دریافت کند.و اگر کسی ستم میکند نیاز داشته دوست داشته شود.اگر کسی بخل ورزد باید که بخشیده شود.و همهی این سایهها در روح و روان ما نیاز دارند که عشق بر آنها چون بارا

فرشتگان در حال خواندن اسامی جهنمیان بودند.که ناگهان نامش خوانده شد...چگونه می توانند مرا به جهنم ببرند؟ دو فرشته او را گرفتند و به سوی جهنم بردند. او تمام اعمال خوبی که انجام داده بود، را فریاد می زد... نیکی به پدرش و مادرش، روزه هایش، نمازهایش، خواندن قرآنش و... التماس میکرد ولی بی فایده بود. او را به درون آتش انداختند. ناگهان دستی بازویش را گرفت و به عقب کشید. پیرمردی را دید و پرسید: "کیستی؟" پیرمرد گفت: "من نمازهای توام". مرد گفت: "چرا اینقدر دیر آمدی؟ چرا در آخرین لحظه مرا نجات دادی؟ پیرمرد گفت: چون تو همیشه نمازت را در آخرین لحظه میخواندی! آیا فراموش کرده